: متنی منتشر کردهام -در سایتی که هفتهها پیش در آن مسئولیتی داشتهام، ولی الان دیگر مسئولیتی ندارم- که سرها را بلند کرده است؛ چه خوب؛ جمعی را واداشته تا بار دیگر کتابهای جلال را ورقی بزنند یا برای اولین بار بخوانندشان. در متن، چیزی درباره خود جلال ننوشتم و درباره تصویری نوشتم که عدهای از جلال ساختهاند و نعشش را روزیخورِ دعواهایشان کردهاند. شاید بعد از آن دوستانی انتظار داشتند نظرم را دربارۀ جلال بدانند. اگر بخواهم نظرم را درباره جلال بگویم به دو نکته اشاره میکنم:یک این که جلال امامزاده نبود و داستاننویس درجه یکی هم. غربزدگیاش عجول است و سراسیمه و خدا را شکر آن متن رادیکال هیچگاه در عمل، در جمهوری اسلامی پیاده نشد و توصیههایش. یک متن پرایراد که پرخاشِ واضع کلمه غربزدگی را هم به دنبال داشت. از این جهت، حتما به کارنامه فکری و نوشتاری جلال خدشه وارد است و نقد. امامزاده ساختن از امامزادهای که خود ضدِّ این القاب بود شوخی است و نگرفته است و پریشانگوییها راهی به دهی نمیبرد. دو این که جلال یک نویسنده مردمی بود و مستندنگاری حاذق در زمانهای که مستندنگاریای در کار نبود. جل